والفجرمدیا| ری، شهری که روزگاری پایتخت پرآوازه‌ترین سلسله‌های ایران بود و امروز تهران در دامن آن گسترده شده، در روایات آخرالزمان جایگاهی ویژه و هشداردهنده یافته است؛ جایگاهی که با واژه‌هایی تکان‌دهنده همراه شده است.

امیر مؤمنان علی علیه‌السلام در یادکرد برخی سرزمین‌های مشرق و رویدادهایشان فرمود: «… ولی ری، پس بی‌گمان آن‌جا شهری است که با دست زیندگانش به آشوب کشیده می‌شود، و آشوب ناشنوا در آن‌جا ماندگار است…» آشوب ناشنوا فتنه‌ای است که در آن کسی به سخن دیگری گوش نمی‌دهد و نصیحت نمی‌پذیرد و نزاع بر سر خواسته‌های نفسانی و قدرت‌های دنیایی است. بر پایه روایات، این آشوب در بازه‌ای چندماهه در سالی پیش از ظهور، در ایران و به‌ویژه تهران پدیدار می‌شود.

امام صادق علیه‌السلام نیز در روایتی که سدیر صیرفی آن را نقل کرده، پس از هشدار به زیندگان عراق و ری، فرمود: «وای بر زیندگان ری از ترک‌ها… و وای بر آنان سپس وای بر آنان از کوسه‌ها.» کوسه‌ها گروهی‌اند که گوش‌هایشان در کوچک‌بودن مانند گوش‌های موش، تن‌پوششان آهن، سخنشان مانند سخن دیوها، مردمک‌های چشم‌هایشان کوچک، جوانان موی بر پشت لب‌ها روییده و ریش در نیاورده و اندامی بی‌مو می‌باشند. امام فرمود: «پناه ببرید به خداوند از بدیشان، آنان خداوند بر دستانشان برای دین گشایش می‌کند و ابزار کار ما می‌باشند.»

بر پایه این روایت، مراد از «زیندگان ری»، تهرانی‌هایی‌اند که در روزگار اصهب مروانی با عراقی‌ها می‌جنگند. «ترک‌ها» نیروهای ترکی‌اند که با فرماندهی شَرُوسِی از قفقاز جنوبی بر سرزمین‌های ایران از آذربایجان تا ری یورش می‌برند و سپس به عراق می‌روند. «کوسه‌ها» ترک‌های اُیْغُرَند که در استان سین‌کیانگ چین می‌زیند؛ چون زبان ترکی ایغری از دشوارترین زبان‌های جهان است، امام آن را به سخن جن‌ها همانند کرده است. آنان با رهبری هاشمی (خراسانی) به مُلتان و خراسان می‌آیند و با فرماندهی شُعَیْب تمیمی  همراه خراسانیان سوی ری می‌روند و سرکشان آن‌جا را کیفر می‌دهند، سپس سوی بصره و بغداد و کوفه می‌روند و نیروهای شروسی و سفیانی را در هم می‌شکنند.

مقصود از «کار ما» همان امامت امام مهدی علیه‌السلام است. این گروه کوسه برای مهدی چیرگی‌اش را فراهم می‌کنند؛ برای مؤمنان خوبند و برای ستمگران بد، و بدی‌هایشان را با بدی‌ها دور می‌کنند، چنان‌که امیر مؤمنان علی علیه‌السلام فرمود: «سنگ را از جایی که آمده است برگردانید؛ پس بی‌گمان بدی را جز بدی دور نمی‌کند.»

ری در این میان، تنها یک نام بر نقشه نیست؛ شهری است که روایات، آشوب ناشنوا را در آن ماندگار دانسته‌اند و زیندگانش را از ترک‌ها و کوسه‌ها بیم داده‌اند. خواننده خردمند، این هشدارها را نه برای هراس، که برای بیداری و پرهیز از افتادن در فتنه‌ها می‌خواند و به خداوند پناه می‌برد.

انتهای پیام/